Spoglądałam na Olę nie wiedząc, co mam powiedzieć. Z jej pytaniami wiązało się bardzo wielkie ryzyko, że jak jej już wszystko wytłumaczę to mi nie uwierzy i stwierdzi, że ją okłamuję. Prawda była tak nieprawdopodobna, jak tylko mogła być. Bałam się też, że jeśli już mi uwierzy, od razu powie o wszystkim Michałowi, a tego bardzo nie chciałam. Wolałam, aby nie wiedział, nie teraz, a najlepiej nigdy.
- Magda, wytłumacz mi, o co tu chodzi.- powiedziała nagle Ola dosyć stanowczym głosem. Wiedziałam, że nie odpuści, dopóki jej wszystkiego nie powiem.
Nagle za jej plecami pojawiła się Eliza, powoli i bezszelestnie idąc w jej stronę z wyciągniętymi rękami. Otworzyłam szerzej oczy, zastanawiając się, co zamierza. Zauważyła to Ola i natychmiast się odwróciła, a Eliza w momencie była przy niej i dotknęła dłońmi jej twarzy. Gdy dziewczynka cofnęła się o krok Ola opadła bezwładnie na kanapę. Podbiegłam do niej, była cała blada i chłodna, w ogóle nie reagowała jak wołałam jej imię.
Przeraziłam się, byłam przekonana, że nie żyje, że Eliza ją zabiła. Ale dlaczego? Za co? Za to, że ją widziała? Przecież to chyba nie było aż takie straszne, że od razu musiała pozbawiać ją życia! Poza tym, Ola pewnie i tak nie uwierzyłaby w to, co widziała, a już szczególnie w tą dziewczynkę. Ja spróbowałabym ją przekonać, że nie widziałam żadnej dziewczynki, że wyobraziła ją sobie. Ale teraz już było na to za późno. Co ja miałam powiedzieć Michałowi? Że co się stało Oli? Że byłam na spacerze i jak wróciłam to już ją tak zastałam? Bez sensu…
Osunęłam się na ziemię, patrząc cały czas na kanapę. Nie wiedziałam co robić, jak mam się zachować. Dzwonić do Michała czy uciec z domu, wziąć wózek, Igora i udawać, że o niczym nie wiem. Drugie wyjście wydawało się lepsze, w ogóle nie pomyślałby o tym, że mogę cokolwiek wiedzieć. Wtedy poczułam dłoń Elizy na ramieniu i podskoczyłam, odwracając się w jej stronę. Stała nade mną i spoglądała na mnie pustym wzrokiem.
- Nic jej nie jest, tylko straciła przytomność.- powiedziała spokojnym głosem- Obudzi się za jakiś czas, nie będzie pamiętała tego, co widziała. Zajmij się bratem.- wtedy dotarł do mnie płacz Igora, którego wcześniej nie zauważyłam.
Odetchnęłam z ulgą. Eliza powoli oddaliła się, a ja podeszłam do brata i wzięłam go na ręce. Ponieważ prawie usypiał mi na rękach zaniosłam go do pokoju. Potem wróciłam do salonu z kocem w rękach i przykryłam Olę, aby wszystko wyglądało naprawdę wiarygodnie. Wtedy poszłam na górę, do swojej sypialni. Ujrzałam Elizę, leżącą na kołdrze na moim łóżku, wpatrującą się w sufit, w ogóle nie mrugając. Ostrożnie się do niej zbliżyłam, a ona nagle odwróciła głowę w moją stronę i podniosła się.
- Teraz masz zamiar nie odstępować mnie na krok?- spytałam, siadając obok niej.
- Chyba nie mam wyjścia. Przyciągasz wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwo… Nie dość, że czyhają na ciebie wszyscy pomocnicy twojego oczyma, których co rusz musisz gdzieś spotkać, inna Strażniczka, która nie wiadomo co robiła u ciebie w piwnicy… Nie mogę cię zostawić, bo jeszcze coś stanie się tobie albo komuś z twojej rodziny… Jednak ani twój ojciec, ani ta dziewczyna nie mogą mnie zobaczyć, a będzie to trudne, biorąc pod uwagę, że jest mi coraz trudniej przenikać przez ściany i stawać się niewidzialną, a gdy chcę coś zrobić, muszę się ujawniać…
- Dlaczego?
- Zaczynasz wierzyć… To dobrze, cieszę się… Ale wiążę się to z tymi utrudnieniami…
- Zaczynam wierzyć?! Przecież…
- Tu nie chodzi o to, żebyś uwierzyła, że faktycznie istnieję, a nie jestem jakimś wytworem twojej wyobraźni…- westchnęła- Musisz uwierzyć w to, że możesz na mnie polegać, że łączy nas pewnego rodzaju więź…
- Więź?
- Ja nie mogę żyć bez ciebie, a ty beze mnie… Od kiedy zostałam twoją Strażniczką nasze istnienie zależy od nas nawzajem… Oznacza to, że jeśli coś stanie się tobie, ja umieram… Chyba że…- przerwała, patrząc na mnie. Nie zaczęła ponownie mówić, wyglądała jakby w ogóle nie miała zamiaru kontynuować. Cały czas tylko na mnie spoglądała, a jej wzrok zdawał się przewiercać mnie na wylot.
- Chyba że co?- spytałam po chwili zniecierpliwiona. Bardzo chciałam wiedzieć wszystko, dokładnie, a nie urywkami i nie do końca, tak jak mi to przedstawiała bez moich dodatkowych pytań.
- Chyba że uwierzysz… Wtedy można powiedzieć, staję się z powrotem żywą, osobną istotą, prawie niezależną od ciebie… Dostaje z powrotem ciało i wolność…
Otworzyłam szerzej oczy ze zdumienia na jej ostatnie słowa. Dostawała z powrotem ciało? Czyli tak jakby wracała do życia? Ale jak miała funkcjonować, skoro wszyscy wiedzieli że od sześćdziesięciu lat nie żyje? A nawet, jeśli by twierdzić, że cudownie ocalała mimo że nikt tego nie zauważył, to chyba nie otrzymałaby ciała niemal siedemdziesięciolatki, tylko zatrzymałaby swoje, sześcioletnie, a to już całkowicie przeczy jakiejkolwiek wersji o jej ewentualnym przeżyciu. A to wszystko miałoby zależeć od tego czy uwierzę…
- Tak myślałam, że uznasz to za niedorzeczne.- odezwała się po chwili i westchnęła, opadając na łóżko- Ale prawie każdy Strażnik, który otrzyma człowieka do chronienia, wraca do świata żywych… Chyba że nie uda mu się tego człowieka uratować, ale to się zdarza bardzo rzadko… Mimo wszystko cały proces naszego „powrotu” jest bardzo długi, średnio trwa około pięciu ludzkich lat…
To nie taki znowu bardzo długi, ale krótki też nie… Pięć lat, a więc gdy wróciłaby, ja miałabym dwadzieścia jeden lat i miałabym znaleźć jej jakiś sposób, aby mogła normalnie żyć…
Usłyszałam otwierane drzwi, Michał musiał wrócić do domu. Słyszałam jak wołał Olę, ale nagle zamilkł, zapewne zauważył ją w salonie. Zaskrzypiały schody, zorientowałam się, że idzie na górę. Po chwili zapukał do drzwi.
- Jesteś tam?- spytał, a ja spojrzałam na Elizę, która zeskoczyła na podłogę i gotowa była wgramolić się pod łóżko. Gdy tylko to zrobiła, Michał stanął w drzwiach.
- Tak, zamyśliłam się. Ola jeszcze śpi?
- Tak… Wszystko w porządku?
Przestraszyłam się. Dlaczego podejrzewał, że coś może być nie tak? Wyglądałam dziwnie? Może z moim ubraniem było coś nie tak, potargane albo ubrudzone?
- Tak, w najlepszym.- powiedziałam po chwili, ale zorientowałam się, że go nie przekonałam.
Nie nalegał, tylko skinął głową i wyszedł. Usłyszałam, że poszedł do Igora, a potem zszedł z powrotem na dół. Eliza szybko wyszła spod łóżka i zajęła z powrotem to samo miejsce co poprzednio.
Nic nie mówiłyśmy, rozmyślałam nad tym wszystkim, co mi powiedziała. Nad tym, że dzięki mnie może odzyskać życie a także nad tym, że przyciągam niebezpieczeństwo. Skoro sama byłam w niebezpieczeństwie, byli w nim także Ola, Michał i Igor. Ostatnie, czego bym chciała było aby im się coś stało. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby którekolwiek z nich ucierpiało w jakikolwiek sposób przez to, że u nich mieszkam. A znając Barczyka wiedziałam, że był skłonny nawet iść do celu dosłownie po trupach, nawet jeśli nie miał robić wszystkiego osobiście, a wysługiwać się swoimi kolegami.
- Eli, mam pytanie…- powiedziałam, gdy nagle przyszedł mi do głowy dosyć zaskakujący pomysł- Czy gdybym na jakiś czas zniknęła, czy moja rodzina przestałaby być w niebezpieczeństwie?
- Ciężko powiedzieć… Prawdopodobieństwo jest bardzo duże, że tak, ale pewności nie masz nigdy.
Skinęłam głową. Czyli jakbym uciekła z domu, prawdopodobnie cała trójka przestałaby być w ciągłym zagrożeniu. A gdybym uciekła z Elizą i ja byłabym w miarę bezpieczna, na tyle, na ile można być bezpiecznym poza domem bez niczego. Byłam praktycznie przekonana, aby to zrobić. Musiałam jednak znaleźć taki moment, aby nikt się nie zorientował. Najlepiej by było, jakby gdzieś całą trójką pojechali… Ale w najbliższym czasie nie zanosiło się na żaden wyjazd, na który ja miałabym nie pojechać… Musiałam zrobić to w nocy. I to najlepiej jak najszybciej.
Z niecierpliwością czekałam aż się ściemni, ignorując narzekania Elizy, że to bardzo niebezpieczne i że może mi się coś stać. Michał cały czas dziwnie mi się przyglądał, jakby domyślał się, że coś się szykuje. Gdy wszystkie światła pogasły, było około północy. Odczekałam jeszcze pół godziny, mając nadzieję, że zarówno Michał jak i Ola już usnęli. Podeszłam do szafki, wyciągając z niej średniej wielkości plecak. Wrzuciłam do niego najpotrzebniejsze rzeczy – portfel, w którym miałam na szczęście trochę pieniędzy, latarkę, którą Michał ostatnio u mnie zostawił, jakieś ciuchy na zmianę, na wszelki wypadek gdyby coś się stało z tymi. Bardzo długo wahałam się czy wziąć dokumenty, skoro miałam uciec z domu nie byłoby najlepiej gdyby mnie nagle zidentyfikowano na środku ulicy. Mimo wszystko wrzuciłam je gdzieś do jakiejś bocznej kieszonki, stwierdziwszy że w najgorszym wypadku mogą się przydać.
Starając się być jak najciszej wyszłam z pokoju i poszłam na schody. W duchu przeklęłam schody, które skrzypiały pod najmniejszym ciężarem i tym razem również wydały nieprzyjemne odgłosy. Zeszłam z nich jak najszybciej i stanęłam, nasłuchując czy nikt nie schodzi na dół. Wtedy pomyślałam, że przecież często w nocy schodziłam do kuchni, aby napić się wody i mogli to po prostu zignorować.
- Eliza!- szepnęłam, po czym ujrzałam ją w oknie salonu, jak stała przed domem.
Bardzo ostrożnie wyszłam z domu. Podeszłam do chodnika, po czym zatrzymałam się i jeszcze raz spojrzałam za siebie. Zrobiło mi się trochę przykro, że wychodzę i zostawiam ich tak bez żadnej wiadomości, wiedząc, że jutro rano jak zorientują się, że mnie nie ma, mogą być przerażeni.
Eliza podeszła do mnie. Spojrzałam na nią, skinęłam głową i ruszyłam przed siebie, ze średnio widzialną towarzyszką u boku.